• 06-41622889
  • info@tjannehartman.nl

Vrijwilligers

07-05-2013 | 0 reacties

Met vrijwilligers moet je opletten. Met hun ego’s vooral. Vrijwilligers zijn onmisbaar voor verenigingen, instellingen en clubs en zijn de drijfveer achter tal van evenementen. Als je commentaar levert – of voorzichtige tips geeft – zou je zomaar de vrijwilliger(s) in kwestie op de tenen kunnen trappen en ze kwijtraken. En dan zit een organisatie met de gebakken peren.

Taalfouten
Een medewerker van een lokale omroep wees ik regelmatig op taalfouten die hij maakte. Ik sprak hem daar op aan omdat hij journalist zegt te zijn: dan ben je een oen als je taalfouten maakt. De jongen in kwestie gaf echter steevast de schuld van die fouten aan een ander (´ik heb dat bericht niet geschreven maar zal het aanpassen) maar blokkeerde me vervolgens wel op Twitter. Typisch geval van vrijwilliger met lange tenen.

Commentaar
Bij de muziekvereniging waar ik lid van ben, stoorde ik me jaren geleden vaak aan zaken die fout gingen. Op taalkundig en communicatief gebied, iets waar ik vanuit mijn vak natuurlijk extra gevoelig voor ben. Ik leverde commentaar en klaagde over fouten en miscommunicatie. Tot ik zélf commentaar kreeg. ´Als je het beter weet, moet je het zelf maar gaan doen´, zei een collega-muzikant tegen me. Hij had gelijk. Geen speld tussen te krijgen. Dus ik ben me met de pr en communicatie gaan bemoeien en doe dat nog steeds.

Helaas kun je niet alles waarvan jij meent dat het beter kan, over gaan nemen. En als je vervolgens tips of op- en aanmerkingen voor een vrijwilliger hebt, schop je al snel tegen het zere been. En vrijwilligers zijn heilig en verdienen geen commentaar, want die ´doen hun best en doen het ook allemaal maar in hun vrije tijd´. Is dat een excuus? Een reden om maar stil te moeten houden? Wat mij betreft niet, maar het is een discussie die ik lang niet altijd win.

Ondankbaar
Vrijwilligerswerk is vaak ondankbaar werk. Zelden krijg je een complimentje of bedankje. Sterker nog, het zit bij ons mensen in het bloed om eerder kritiek te leveren dan iets aardigs te zeggen. Ik ervaar het zelf ook: veel moeite doen en vervolgens geen enkele reactie krijgen. Onlangs nog vulde ik een nieuwe website voor een organisatie die ik een warm hart toedraag. Uren werk zat daar in. En het is heus niet zo dat ik op een bloemetje of bedankje zat te wachten, maar het is toch wel leuk om iets van waardering te krijgen. Gebeurt dat niet, dan ben je onbewust geneigd om te zeggen ‘ bekijk het maar, ik doe niks meer’.

Gelukkig hebben de meeste vrijwilligers geen complimenten nodig. En kan het gros van de vrijwilligers overweg met tips of eventuele opmerkingen. De meesten doen het werk omdat ze willen helpen, vanuit een verenigingsgevoel of vanuit naastenliefde. Die mensen haal je er ook meteen uit. Hardwerkend, niet zeurend, vrijwel altijd op de achtergrond en bescheiden. Vrijwilligers die geen blog schrijven over hun werk en er geen koninklijke onderscheiding voor krijgen. Mensen van goud. Stille krachten.

Plaats een reactie



Plaats een reactie

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.