• 06-41622889
  • info@tjannehartman.nl

Vierdaagse

19-07-2013 | 1 reacties

De Vierdaagse is een soort aapjes kijken. Hordes mensen komen met strand- of tuinstoelen en koelboxen vol versnaperingen langs de route zitten. De sfeer is zoals alle deelnemers, betrokkenen en media zeggen inderdaad geweldig. De Vierdaagse is een prestatietocht en het publiek ondersteunt de deelnemers. Niet zoals in ´bocht 7´ op de Alpe d´Huez waar gisteren dronken en uitgelaten Hollanders vooral in de weg stonden voor de wielrenners van de Tour de France. Het publiek bij de Vierdaagse klapt, roept bemoedigende woordjes, deelt soms wat lekkers uit, sproeit met water ter verkoeling maar is bovenal rustig en beheerst. Daar kunnen die Hollanders in bocht 7 nog wat van leren.

Maatschappij
De afgelopen dagen heb ik de deelnemers van de Nijmeegse Vierdaagse een muzikaal steuntje in de rug mogen geven. Massa’s wandelaars kwamen voorbij en daarmee een prachtige uitsnede van onze maatschappij. Je komt ogen te kort en ik had spijt dat ik niet alle muziek uit mijn hoofd kende zodat ik in plaats van op de bladmuziek continu naar alle wandelaars kon kijken. Duizenden mensen die wandelen. Verstand op nul, blik op oneindig en lopen maar. Ik heb veel respect voor de deelnemers. Want behalve de dorpjes waar het bruist van de toeschouwers, muziek, horeca en aanmoedigingen, moeten ze ook hele stukken lopen waar niks te doen is. Waar verveling toeslaat, pijntjes overheersen en het einde nog lang niet in zicht is.

Succes
Tijdens de pauzes stonden mijn medemuzikanten en ik – al drinkend en knabbelend aan onze boterhammen – langs de weg de wandelaars te bekijken. Je roept af en toe ‘succes’, je lacht en klapt een beetje ter bemoediging. De ene wandelaar kijkt bloedserieus en passeert zonder blikken en blozen in een sneltreinvaart. De ander strompelt en lijkt bijna in huilen uit te barsten. De ene loopt krom en mank, de ander loopt kaarsrecht en lijkt eerder over een catwalk te paraderen dan een afstand van 50 kilometer te overbruggen. Er zijn bejaarden, kinderen, lopers voor een goed doel, militairen en politieagenten, strebers en afhakers, lolbroeken en fanatiekelingen. Je kijkt je ogen uit en daarom is het zo leuk. Toch overviel me ook een ongemakkelijk gevoel. Toekijken hoe anderen zich in het zweet werken – en er soms al helemaal doorheen zitten – terwijl jij rustig toekijkt. Ik voelde me bijna schuldig, ook al heeft elke deelnemer zich vrijwillig ingeschreven.

Afzien
Mijn ongemak komt voort uit onbegrip. Meedoen aan de Vierdaagse is namelijk afzien. En persoonlijk snap ik niet dat mensen dat vrijwillig doen. Want de sfeer maakt niet dat de blaren minder pijn doen of dat de kramp wegblijft. Elk jaar word ik opnieuw gegrepen door al die tienduizenden mensen die de afstanden afleggen en – meestal – de eindstreep halen. Maar elk jaar ben ik ook weer heel blij dat ik na een paar uur muziek maken lekker naar huis kan. Vrijwillig afzien is een bijzonder fenomeen. Misschien dat er daarom ook zoveel mensen langs de kant van de weg zitten. Kijken hoe anderen afzien, en dan enorm genieten van het feit dat jij dat zelf niet hoeft te doen.

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,

1 Reacties

Plaats een reactie



Plaats een reactie

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.