• 06-41622889
  • info@tjannehartman.nl

Twee mannen en een pop

22-04-2015 | 1 reacties

Eén van de twee weekbladen in Schijndel timmert keihard aan de weg en ik mag daar aan bij gaan dragen. Terug naar de basis van mijn journalistieke carrière: de regiojournalistiek. Heerlijk. Meer dan ooit realiseer ik me hoe ik dit heb gemist. Schrijven over zaken waarin je het verschil kunt maken. Schrijven over problemen die tamelijk overzichtelijk en oplosbaar zijn. Schrijven over al het nieuws, zowel het slechte als het goede.

Dat scheelt weer een uitkering
Met pijn in mijn maag zie ik op sociale media reacties op het drama met de verdronken bootvluchtelingen in de Middellandse Zee. De kortzichtigheid, de afschuwelijke domheid. Een foto van een verdronken kind waaronder iemand durft te schrijven ‘dat scheelt weer een uitkering’. Walgelijk gewoon. We kunnen er niets aan doen. Ik heb een petitie getekend via Amnesty International om te pleiten voor opvang en humane behandeling van deze vluchtelingen. Maar of het zin heeft, geen idee. Ik zou naar Brussel kunnen gaan om te demonstreren, maar de zinvolheid van zo’n actie waag ik ook te betwijfelen. Het kan moedeloos maken, verdoven, zelfs depressief maken als je je te veel met dit soort wereldleed bezig houdt.

Ik kan verschil maken
Daarom geniet ik van de lokale en regionale journalistiek. Van het verslaan van nieuws uit het dorp. Als ik hier ergens over schrijf, als ik hier een misstand aan de kaak stel, dan kan mijn verhaal er daadwerkelijk toe doen. Ik kan verschil maken. Maar vooral kun je als lokale verslaggever ook leuk nieuws brengen. Non-nieuws. Het 8 uur-journaal is alleen ellende, in een weekkrant staat ook vrolijkheid. En ik krijg nog altijd de meeste inspiratie van de gewone mens. Zoals de twee mannen en de pop die ik dagelijks passeer als ik van mijn kantoor naar huis rijd.

Leunend op de vensterbank
Nu de grote weg tussen mijn werk en huis is afgesloten, schiet ik de wijk in. En elke middag staan ze daar voor het hoekhuis: twee oude mannen, leunend op de vensterbank of zittend op een wit, plastic tuinstoeltje. Allebei een petje op, de één met heeft een wit schoothondje aan de lijn en bij allebei hangt een sigaret uit de mond. Ik weet niet of ze er altijd al stonden, of pas sinds de grote weg is afgesloten en er veel verkeer door hun straat komt.

Het turende kindje
Een paar huizen verderop staat een kleutertje over de vensterbank naar binnen te turen. In het begin dacht ik dat het een echt kind was. Totdat het kind er een dag later nog steeds stond. En de dag daarna ook. Zowel ’s morgens als ’s avonds. De bewoners van dat huis hebben een pop op ware kleutergrootte in de tuin staan. En het ergste is nog dat iemand het kind ook regelmatig andere kleren aan trekt en een ander petje opzet.

Mensen fascineren me
Mensen fascineren me. De mannen die elke middag op de vensterbank hangen doen niks speciaals, maar juist vanwege hun routine vallen ze op. Gisteren zocht ik voor het eerst oogcontact en knikte ik ze vanuit mijn auto toe. Misschien dat ik vandaag zelfs zwaai. Als journalist genoot ik hier altijd al het meest van: op de gewone mens afstappen, een gesprek beginnen en dan zien wat er van komt. Meestal de meest bijzondere, hartverwarmende, hartverscheurende of ronduit hilarische verhalen. En soms ook gewoon niks.

Verloor de moeder haar kind?
Welk verhaal zou er schuil gaan achter het huishouden met de pop in de voortuin? Een moeder die een kind verloor en in deze kleuterpop een soort vervanging heeft gevonden? Een vrouw die poppen spaart en het grappig vindt om er ook in de voortuin eentje te hebben? Zou zij echt naar een kledingzaak gaan en kleertjes kopen voor haar pop? Of zijn die kleren van haar overleden kind? Het is heerlijk om te fantaseren over de gewone mens die je op je pad tegenkomt. En het is nog heerlijker om op ze af te stappen en in contact te komen. Je vooroordelen verdwijnen als sneeuw voor de zon, je wordt verrast. Ik mag en kan het allemaal weer meemaken als freelancer voor de weekkrant. En ik heb er zin in!

Verzet de gedachten
Gelukkig is de doorgaande weg naar mijn kantoor tot juli gesloten. Ik hoop in de wijk nog heel wat andere bijzondere taferelen aan te treffen. Het verzet mijn gedachten als ik op het nieuws heb gehoord over 700 verdronken vluchtelingen in de Middellandse Zee. Het doet me even vergeten hoe kortzichtig en afschuwelijk asociaal sommige mensen zijn. Soms is het heerlijk om te kunnen vluchten naar je eigen wereld. Niet eng, niet bekrompen. Gewoon veilig, klein en knus.

1 Reacties

Plaats een reactie



Plaats een reactie

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.