• 06-41622889
  • info@tjannehartman.nl
Showing posts tagged with: Vechtspellen

Vechtspellen

30-11-2012 | 0 reacties

“Je bent sergant James Heller. Een verwoestende virusuitbraak heeft je veranderd in een krachtig wezen dat van vorm kan veranderen. Jaag, dood en vecht je weg door New York Zero om wraak te nemen op de man die je familie heeft verwoest….Alex Mercer.” “Dat klinkt wel cool toch?”, vraagt vriendlief terwijl we voor een rek vol Playstation 3-spellen staan. Ik kijk ´m bedenkelijk aan? “Cool. Wat is er nou cool aan een spel waarin je als één of andere zombie schietend en moordend door een stad vol vijanden loopt?” Hij zegt niets en kijkt verder. Want hij vindt – net al heel veel anderen – zulke spellen wél leuk. Sergant James HellerCool? Ik ga hier absoluut geen moralistisch verhaal ophangen over de slechte invloed van deze spellen op kinderen en jongeren. Ik wil me ook niet uitspreken tégen vechtspellen. Ieder zijn smaak, ieder zijn hobby. Maar persoonlijk kan ik geen enkele reden bedenken waarom zo´n uitermate gewelddadig spel ‘cool’ is. Een vriendin op de basisschool – we gaan dan terug naar begin jaren negentig – had een Nintendo. Helemaal hip destijds en ik vond het tegek. Je speelde Mario of Luigi, moest punten pakken en met de schildpadden kon je die andere rare wezens van het scherm knikkeren. Op de Nintendo zat ook Duck Hunt. Inclusief wit, plastic geweer waarmee je voor het tv-scherm op die beesten moest richten om ze af te schieten. Tekenfilm-eenden waren het. Totaal niet realistisch en ik geloof niet dat ik het ooit leuk heb gevonden. Vandaag de dag worden spellen gespeeld waarin je als sergant James Heller al jagend en moordend op zoek gaat naar je aartsvijand. De beelden zijn zo akelig realistisch dat het bijna geen animatie meer te noemen is. Je schiet op alles wat beweegt. Liever per ongeluk een ‘good guy’ neermaaien dan dat je zelf het loodje legt. Wat trouwens niet eens rampzalig is, want je hebt meestal een aantal levens. En begint desnoods gewoon van voor af aan. Het minder realistische aspect aan die spellen. Sinterklaasinkopen Staand in die spellenhoek van de speelgoedwinkel, dringend tussen alle ouders die Sinterklaasinkopen deden, stond ik me te verwonderen over het fenomeen vechtspellen. Is het een typisch mannending om zo te kikken op het ouderwetse oorlogje spelen? Vroeger speelden we wel eens oorlogje – al was dat toch vooral een jongensspel – maar zowel de jongens als ik zijn dat ontgroeid. Maar veel mannen blijven diep van binnen oorlogje spelen ´cool´ vinden. Ik heb een collega gehad - een super vriendelijke, rustige en lieve jongen - die thuis helemaal los ging met oorlogsspellen. Het kon ´m niet grof, gewelddadig en bloederig genoeg zijn. Een vreemde contradictie, voer voor psychologen. Ik speel zelf wel eens de Sims. Een simulatiespel. Zal wel iets meisjesachtigs zijn: families samenstellen, verliefd worden, huizen inrichten, moeder worden, een baan zoeken en carrière maken. Lekker kneuterig je eigen fantasiewereld creëren. Je kunt ook ruzie maken met mede-Sims, maar de commando´s ´kill your family´ of ´destroy your hometown´ bestaan niet in de wereld van Sims. Geweren, bloed en oorlog trouwens ook niet. Sterf In de speelgoedwinkel zag ik ook kleine kinderhandjes veelvuldig naar de oorlogsspellen grijpen. “Deze is eigenlijk vanaf 16 jaar”, zei een moeder. “Maar dat kun jij al wel hoor”. Mijn oren klapperden. Euh, hallo?! Ja natuurlijk kan uw tienjarige zoontje dat wel, maar moet u ook wíllen dat hij op moordjacht gaat en schietend en ‘sterf’-schreeuwend op de bank zit? Ik was bijna opgelucht toen niet veel later twee jongens naar een ander genre grepen. Het spel Farm Simulator werd uit het rek gegrepen. “Oh cool, hier kun je op een tractor rijden”, zei de één tegen de ander. Waarop die ander antwoordde: “Daar staat Fish Simulator. Die is pas cool, dan zit je op een vissersboot. ” Kijk, dat zijn nou spellen waar je je kind met een gerust hart op los kunt laten. Klinkt toch beter om te vertellen dat je zoon de hele dag op een vissersboot heeft gezeten, dan dat hij 300 zombies heeft afgemaakt en een uitgebreid wapenarsenaal in zijn bezit heeft. Ook al is het dan maar fictief. Vriendlief kon gelukkig niet kiezen uit het enorme aanbod van dood en verderf. “Lekker een boek lezen kan ook, schat”, zei ik met een knipoog. Een moeder keek op en lachte me weemoedig aan. In haar hand zag ik diverse spellen. Waaronder dat van sergant James Heller. Als Sinterklaas echt bestond zou hij al die ouders in de zak meenemen naar Spanje.

Verder lezen