• 06-41622889
  • info@tjannehartman.nl
Showing posts tagged with: liefde

Paus Guus

18-03-2013 | 0 reacties

Paus Guus, zo had ´ie moeten heten. Want toen Jorge Bergoglio afgelopen woensdag tot paus werd benoemd, werd in het ziekenhuis van Den Bosch een piepklein mannetje geboren. Guus. Geboren op de dag die de boeken in gaat als de dag waarop Paus Franciscus I aan de macht kwam binnen de kerk. Behalve in onze boeken, want daar staat bij woensdag 13 maart 2013 in koeienletters dat Guus zich bij de familie voegde. Als enige gebeurtenis ter wereld wordt de geboorte van een nieuw mensje nooit saai, afgezaagd of oninteressant. Net zoiets als het kiezen van een paus, daar staat ook de hele wereld van op zijn kop. Nu is dat bij een geboorte niet zo massaal als bij de paus, maar voor ouders, grootouders en naasten staat de wereld ook eventjes stil. Wonder Guus is de allermooiste. Ik hield al van al van 'm voor ik hem de eerste keer zag. En het is een wonder, zo´n geboorte. Ook al gebeurde het woensdag bij tienduizenden andere vrouwen ook. Woensdag om 6.46 uur schonk mijn zusje het leven aan Guus. De woorden ´trots´ en ´liefde´ hebben meer betekenis dan ooit. Trots op mijn zus die deze klus heeft geklaard. Trots omdat ze zo´n bikkel is en de hele zwangerschap vlekkeloos en zonder klagen heeft doorstaan. Liefde voor haar, voor de hele familie, voor mijn zwager, voor zijn familie en bovenal, bovenal voor dat kleine, mini-mensje met de naam Guus. Hij is prachtig. Maar al had ie tien tepels, drie ogen en zes handen: het maakt niks uit. De liefde is nu al onvoorwaardelijk. Gezin Als oudste van drie meiden heb ik de zwangerschap van mijn zus, de middelste, als heel bijzonder ervaren. In de hiërarchie van een gezin met drie dochters zijn veel dingen duidelijk. Ik was de oudste dus ik kon als eerste praten, lopen en fietsen. Ik ging als eerste naar de basisschool, werd als eerste ongesteld, ging als eerste naar de middelbare school en was als eerste het huis uit. De hiërarchie tussen drie zussen is duidelijk en logisch. Tot het moment dat je volwassen wordt en alle drie een eigen leven krijgt. Met eigen vrienden, eigen liefdes, eigen interesses, eigen werk en eigen paden die je bewandelt in je eigen tempo. Ineens doen je jongere zussen dingen die jij nog niet hebt gedaan of zelfs nooit gaat doen. Leeftijden zijn niet meer belangrijk, net als de rolverdeling van oudste, middelste, jongste. Ik had vroeger het idee dat ik als eerste moeder zou/moest worden. Ik ben tenslotte de oudste. Maar als gezegd is van die hiërarchie geen sprake meer. Van extra trots en liefde wel. En alle clichés rondom zwangerschap en geboorte zijn waar. Er is niks mooiers dan een nieuw leven. En wat is het bijzonder om het nieuwe leven van je jongere zus in je armen te hebben. Onze Guus. Paus Guus, want heilig is hij nu al.

Verder lezen

Feestdagen

31-12-2012 | 0 reacties

De feestdagen worden gehypet. En niet zo'n beetje ook. Kerst en oud&nieuw is één groot commercieel feest waarbij het draait om cadeaus en eten. Veel cadeaus, veel eten. In de winkels ligt het vol prullaria en cadeauverpakkingen en in supermarkten lijkt het soms wel oorlog. Hoe vriendelijk al het personeel ook is: ik word van al die drukte chagrijnig, baldadig en boos. Al dat gegraai, al die winkelwagens vol eten: kerstmis is een vreetfestijn met ruziënd winkelpubliek en geplunderde bankrekeningen. Kneuterigheid Nu komt de tegenstelling, want tegelijkertijd houd ik van deze periode. Van de kneuterigheid van het versieren van je huis. Van de gezelligheid van lampjes en kaarsjes. Van het samenzijn met familie en/of vrienden. Ik kijk elk jaar naar de All You Need is Love kerstspecial (en ja, dan pink ik een traantje weg) en vind nog steeds films als Annie en The Sound of Music bij kerstmis horen. Ik heb in mijn leven momenteel alle ingrediënten voor de ultieme feestdagen: liefde, warmte, familie, vrienden en de mogelijkheid te doen wat ik wil. Ik ben gezegend en dat weet ik. Ik weet ook dat voor heel veel mensen deze periode absoluut geen leuk feest is. Misschien ben ik me daar zo bewust van omdat ik het zelf heb meegemaakt: een kerstperiode tijdens een zware burn-out. Dan kan de wereld je gestolen worden. Dan ben je geneigd alle kerstversiering bij het grof vuil te zetten. Dan haat je al die zoetsappige programma’s op televisie en walg je van de versierde wereld om je heen. Je bent een buitenstaander als je niet meedoet aan de kersthype. Je hoort er niet bij wanneer je een hekel hebt aan al de feestelijkheden. Gelukkig Vorig jaar overleed de zoon van dierbaren. Net voor kerst. Denk maar niet dat zij ooit nog van kerstmis zullen genieten. En een gelukkig nieuwjaar wensen is voor hen niets meer dan een loze kreet. Want nieuwe jaren zijn nooit meer gelukkig. Niet zo gelukkig als voorheen althans. En wat te denken van al die mensen die geen geld hebben om decadente kerstdiners samen te stellen en elkaar een cadeautje te geven? Of de vele mensen die eenzaam zijn: geen familie of vrienden die ze uitnodigen of die langs komen tijdens kerst. Reken maar dat er vanavond mensen zijn die op televisie de klok naar middernacht zien springen en een kwartier later hun bed inkruipen. Zonder omhelzing, zonder nieuwjaarswens. Eenzamer Deze feestperiode is een tijd waarin de verschillen in de maatschappij nog eens extra benadrukt worden. De eenzamen zijn nu nóg eenzamer, de armen nóg armer en de ongelukkigen nóg ongelukkiger. Hoezeer ik persoonlijk ook geniet van mijn huidige geluksstatus, ik kan me niet ontdoen van dat schuldgevoel: ik heb het goed, velen niet. Waarom moet dat zo benadrukt worden? Ja, omdat het verkoopt. Omdat mensen kuddedieren zijn en allemaal mee willen in die sfeer van romantiek en gezelligheid. Terwijl het gros van de mensen elkaar na een week thuiszitten helemaal beu is en uit verveling op Tweede Kerstdag de meubelboulevard opzoekt. Vanavond om middernacht omhels ik mijn schat en kus hem een gelukkig nieuwjaar. Daarna al onze vrienden met wie we zijn. En morgen mijn ouders en zussen en andere familie. Zo gelukkig ben ik; dat ik al die mensen om me heen heb. Daar geniet ik van, en dat zeg ik hen. Maar mensen, laten we verder vooral normaal blijven doen. Volgende week is de maandagavond weer een doodnormale avond. Maar waarom zouden we dan ineens stoppen met elkaar gelukwensen? Het is maar twee dagen kerstmis, maar de kerstgedachte zou het hele jaar door gehypet moeten worden. Gelukkig nieuwjaar

Verder lezen