• 06-41622889
  • info@tjannehartman.nl
Showing posts tagged with: Lezen

Iedereen

07-09-2013 | 0 reacties

De Bossche bieb gaat deze maand extra aandacht besteden aan literatuur in de breedste zin van het woord. Workshops en lezingen voor jong en oud, voor beginnend schrijvers, voor ambitieuze mensen en voor nieuwsgierigen. De Maand van het Schrijven is een maand naar mijn hart. Alle activiteiten staan namelijk in het teken van schrijven, lezen, literatuur en creativiteit. Onderwerpen waar elk mens zich volgens mij minstens één keer in zijn leven in zou moeten verdiepen.  

Verder lezen

Handtekening

09-03-2013 | 0 reacties

Trots heb ik ‘m de hele dag al op tafel liggen: mijn door Leon de Winter gesigneerde boek. Het boek is dicht, dus niemand ziet het, maar ik weet dat hij er staat. Onder de kaft, op de eerste pagina. De krabbel van Leon de Winter. Het wordt nog beter: ik heb gisteravond namelijk een praatje gemaakt met deze schrijver van wie ik alle boeken heb gelezen. Ik kon hem vragen wat me al sinds het lezen van zijn laatste boek bezighield en wat ik in geen enkel interview – ook dat van gisteravond niet – terug had gelezen. De Winter gaf nog antwoord ook. En we keuvelden een beetje. Dat laatste boek van hem, VSV, is één van de opvallendste – zeg maar gerust vreemdste – boeken die ik ooit heb gelezen en volgens mij vond De Winter mijn uitgesproken enthousiasme wel grappig. Of misschien was ‘ie al lang blij eens iemand van onder de 35 te spreken die avond. Vind ik leuk Als dertigjarige was ik namelijk veruit in de minderheid tijdens de literaire manifestatie in het Theater aan de Parade in Den Bosch. Blijkbaar komen er op een avond met schrijvers, interviews en voorleessessies weinig jong volwassenen af. Terwijl het hartstikke cool op je Facebook-timeline staat: ‘Vanavond luisteren naar Leon de Winter en Oek de Jong die uit hun laatste boek voorlezen. Yeah!’ Ik zou in ieder geval zeker met een ‘Vind ik leuk' reageren. Er zijn toch veel meer jonge mensen als ik? Die houden van goede boeken, die lezen als hobby hebben en die graag luisteren naar de personen die die boeken schrijven. Of het nou literaire zwaargewichten, kinderboekenschrijvers of auteurs van chicklit zijn. Waarom was er dan niet meer jeugd gisteravond en liepen er voornamelijk de – hoe zeg ik dat netjes – wat oudere boekliefhebbers rond? Is de liefde voor Nederlandse literatuur uitstervend? Nee natuurlijk niet! Maar blijkbaar is een evenement zoals dat van gisteravond niet spannend, bekend of uitdagend genoeg voor mijn leeftijdsgenoten om naar toe te gaan. Terwijl het een heerlijk avondje was. Twee uur lang getrakteerd worden op voorleesbeurten van gerenommeerde schrijvers, goede interviews van Wim Brands en leuke, verrassende intermezzo’s van jong poëzie- en muzikaal talent. Met aansluitend een boekenmarkt en signeersessie van Leon de Winter, Oek de Jong, Esther Gerritsen en David Pefko. Die laatste twee overigens net als ik van een latere generatie als het gros van de aanwezigen. Vreemde eend In het Theater aan de Parade zat gisteren zo’n vijfhonderd man. Gemiddelde leeftijd moet rond de zestig jaar hebben gelegen. Ik was een vreemde eend in de bijt, en toch ook weer niet. Want het ging om de liefde voor mooie boeken en verhalen. En het kunnen ontmoeten van iemand die je bewondert. Mijn handtekening van De Winter koester ik. Net als de handtekeningen van Remco Campert, Thea Beckman, A.F.Th. van der Heijden, het echtpaar Nicci French, Paul van Loon en al die anderen die in mijn boekenkast staan. Je doet er verder niks mee, met zo’n handtekening. Maar het betreffende boek is nét even wat meer waard geworden. En vooruit, ik beken. Stiekem fantaseer ik dat er ook ooit een jonge, enthousiaste dame op mij afstapt en om een handtekening vraagt. Gewoon, omdat ze mijn boeken zo graag leest.

Verder lezen

Harold

03-01-2013 | 0 reacties

Tussen de vele boeken die ik lees zit zo nu en dan een echt pareltje. Een boek dat je raakt, waar je iedereen over vertelt en dat je andere lezers aanraadt. Dat kunnen heftige en aangrijpende boeken zijn. Of juist hele onschuldige, pure verhalen. Zoals vorige week, toen ik ‘De onwaarschijnlijke reis van Harold Frey’ in praktisch één ruk uitlas. Een verhaal over de gepensioneerde Harold Frey die een brief voor een oude vriendin op haar sterfbed gaat posten. Hij loopt naar de brievenbus, slaat aan het denken en omdat hij niet uitgedacht raakt, loopt hij steeds verder. Tot hij besluit de brief persoonlijk af te gaan geven. Aan de andere kant van Engeland, 900 kilometer verderop. Oersaai Het boek beschrijft de reis van deze oude man die zijn leven overdenkt. Er komt geen geweld in voor, geen seks, er wordt niet gevloekt en er wordt niet geoordeeld. Het klinkt oersaai, maar het is een prachtig verhaal dat boeit van begin tot eind. Het is moeilijk uit te leggen waarom het boek zo bijzonder is. Is het de kneuterigheid? De bijna naïeve gedachten van deze Harold? Of is het de relatie tussen Harold en zijn vrouw die op een lieflijke manier weer tot bloei komt, de vele bijzondere mensen die Harold onderweg ontmoet en de rustieke beschrijvingen van het Engelse landschap? Waarschijnlijk is het de combinatie, maar het is ook de onschuldigheid van het hele verhaal. Ik realiseerde me dat ik er van genoot om een boek te lezen waarin niet werd gemoord, geklaagd, gevochten, gevloekt of gevreeën. Een boek waarin het over de mens gaat. Een doodnormale mens, typische Engelse stiff upper lip en zo mooi beschreven. Literatuur In deze tijd waarin thrillers onder de noemer literatuur vallen en een boek als 'Vijftig tinten grijs' een bestseller wordt (heb deze overigens ook gelezen hoor: viel niet eens tegen), is het een genot om weer eens een écht literair boek te lezen. Al is literatuur voor iedereen iets anders. Voor mij moet literatuur inspirerend zijn. Vermakelijk. Boeiend. Op zijn tijd hilarisch, spannend of ongeloofwaardig. Maar het is een begrip dat zo breed is dat het bijna niet te definiëren valt. Harold Frey heeft me in ieder geval weer een heerlijk moment van literair genot bezorgd. Een heel ander soort genot dan waar E.L. James met haar boek voor zorgde. Door Harold ga je relativeren, je merkt dat het leven soms zo onschuldig en simpel kan zijn, maar je realiseert je ook hoe mooi een mens in elkaar zit: van de één op de andere dag kun je besluiten niet naar de brievenbus, maar naar de andere kant van het land te lopen. Ik ga zelf overigens nergens heen hoor. Heb alweer een nieuw boek opengeslagen en laat me de komende periode meevoeren naar een concentratiekamp bij Theresienstadt. Hele andere koek. En op een hele andere manier ook weer inspirerend, boeiend, spannend, enfin: vul zelf maar in. Dat is namelijk het mooie van literatuur: iedereen beleeft het op een andere manier.

Verder lezen