• 06-41622889
  • info@tjannehartman.nl

Rolluiken

27-12-2013 | 0 reacties

Ik woon in een straat met een zestigtal woningen. Met een zestigtal gezinnen, singles, stellen en ouderen. En heel wat honden en katten en god weet wat er nog meer achter de voordeuren kruipt, hangt, vliegt of ligt. Deze ene straat geeft een totaal willekeurig en toch compleet beeld van de samenleving: oud en jong, autochtoon en allochtoon, hoog- en laagopgeleid, werkend en niet-werkend, saai en avontuurlijk, zwanger en bewust kinderloos, met of zonder goede persoonlijke hygiëne en noem nog maar wat voorbeelden. Toch heeft praktisch iedereen bewust gekozen voor deze ene straat. Viel men op het huis, op de vraagprijs van de woning, op de buurt, op die ene leuke buurman of op de verhalen van een kennis die iemand kende van wie de broer ooit in die straat heeft gewoond. Of men kwam, zoals in mijn geval, er terecht door bij een geliefde in te trekken. Allemaal willekeurige mensen met verschillende achtergronden die dicht bij elkaar wonen. Met sommigen heb je contact, anderen zijn op zichzelf. Van de één weet je wanneer hij naar zijn werk gaat en hoe laat hij weer thuiskomt, van de ander is het dagelijks doen en laten een compleet raadsel.

Rolluiken
Tegenover ons huis staat een woning waarvan de rolluiken vrijwel altijd omlaag zijn. Er woont een vrouw en ze heeft minstens één hond, maar verder is de gezinssamenstelling een compleet raadsel voor me. Ik zit wel eens vanaf de bank naar buiten te kijken en meer dan eens blijven mijn ogen hangen bij dat huis. Ik kan het dan niet helpen dat mijn fantasie op hol slaat. Want waarom heeft iemand altijd de rolluiken naar beneden? Zouden ze aan de tuinkant hele grote glazen puien hebben waardoor het licht toch wel binnen valt? Woont er iemand met die ene ziekte waarbij je geen dag- en zonlicht kunt verdragen? En eerlijk is eerlijk – zeker wanneer ik net een thriller of detective heb gelezen – soms vinden er hele moord-, mishandel-, en dealpraktijken in het huis aan de overkant plaats. In mijn fantasie dan.

Praatje
Ik zie de betreffende vrouw des huizes wel eens met haar hond wandelen en zou natuurlijk gewoon eens vriendelijk een praatje kunnen maken. Maar eigenlijk is zo’n mysterieus huis in de straat wel leuk. Het houdt mij en mijn fantasie lekker bezig. Soms denk ik er over een verhaal of roman aan die woning te wijden. Aan het mysterieuze huis in de zo doodgewone straat in een doodgewone stad in Brabant. Een thriller, een spannend kinderboek of gewoon een lekker vaag, psychologisch spel waar de lezer zelf gek van denkt te worden. Heerlijk, fantaseren. Wat een rolluik bij een overbuurvrouw al niet teweeg kan brengen.

Tags: , , , , , , , ,

Plaats een reactie



Plaats een reactie

Your email address will not be published.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.