• 06-41622889
  • info@tjannehartman.nl

Natuurlijk, net wanneer het kwik boven de 30 graden Celsius stijgt, heb ik een workshop op een hete zolderkamer. Een mooie ruimte – daar niet van – maar de hitte van de dag blijft hangen onder het schuine dak. Ik zie het bijna glinsteren, de zinderende warmte. Geen zuchtje wind ter verkoeling, slechts kannen vol water tegen de dorst. En ik ben toch al zo’n anti-hitte-type. Mijn armen plakken aan tafel, mijn bovenbenen plakken tegen elkaar en ik moet om de paar minuten mijn zweetsnor en –voorhoofd deppen. Bah, wat voel ik me toch doodongelukkig als het zo warm is. Van mij zou het altijd lente mogen zijn. De mooiste tijd van het jaar. Een zon die warm is, maar nog niet heet. Bloemen die uit de knoppen schieten en gaan bloeien in plaats van uitgebloeid en bijna verdord zijn. Nee, ik ben geen tropenmens. Hoe mijn neef het jarenlang heeft uitgehouden in Jakarta is me een groot raadsel. Ik zou elke dag als een paniekaanval ervaren door de benauwdheid in zo’n vochtig klimaat. Zweten. Ik haat het. Vooral als ik het doe terwijl ik gewoon stil zit. Voel me vies en ongemakkelijk.

Ach ja, natuurlijk kan ik relativeren. Als dit nou alles is waar ik last van heb, wat klaag ik dan? Maar ondertussen zit ik wel nog steeds onder dat gloeiende schuine dak in een kleine ruimte vol mensen. Die net als ik ook zweten en zich misschien wel net zo ongelukkig voelen. Over een kleine twee uur mag ik weer lekker mijn auto met airco in. Heerlijk. In deze hitte draait het alleen maar om het in controle houden van alle zwetende poriën tot het moment daar is dat je wijdbeens en met de armen gespreid op een koude tegelvloer kunt ploffen. Alle vrouwelijke charme ten spijt. Charme telt niet als het zo warm is.