• 06-41622889
  • info@tjannehartman.nl

Doodse stilte. Geen ruis, geen gezoem, geen geklik of getik. Het is donker. Echt donker. Het is nooit ergens donker, bedenk ik me. Altijd wel ergens een lichtje, vage gloed van een skyline of lantaarnpaal. Zelfs ´s nachts in mijn donkere kamer ben ik me regelmatig bewust van mijn mobieltje of de wekker die oplicht. Nu is het écht donker. Pikzwart. Als ik mijn handen wapper voel ik de luchtverschuiving maar ik zie niets. Ik pers mijn ogen dicht en weer open maar het maakt geen verschil. Vaag besef ik me dat ik thuis moet zijn. Dat is tenminste het laatste dat ik me herinner. Thuis, lekker op de bank met een bak popcorn naast me en de tv aan. Volgens mij keek ik een oude aflevering van Sex & the City. Lekker bankhangen na een drukke dag op het werk.

Nu is alles zwart en oorverdovend stil. Ik voel paniek opborrelen in mijn boek. Als het bij mijn keel komt, slaak ik een soort van kreet. “Hallo?” hoor ik mezelf vragen schreeuwen. Alle besef van tijd, ruimte en gevoel is weg. Ik sta op, tast om me heen maar voel niets. De grond voelt warm, zou ik nog gewoon op mijn eigen tapijt in de huiskamer staan?Ik zet een paar stappen. Voorzichtig, mijn oren gespitst om wat voor geluid dan ook op te vangen. Het blijft stil. Het blijft donker. En ik blijf niets voelen.

Ineens raken mijn handen iets. De muur? Ik tast verder op zoek naar een raam of deur. Het paniekgevoel laat me niet los. Wat is er aan de hand? Is dit een droom? Een ziekelijke grap? Ben ik gek geworden? Ik begin te zweten en sneller te ademen. Niet in paniek raken, rustig blijven, herhaal ik tegen mezelf. Het helpt niet. Ik wil me kunnen oriënteren, ik wil begrijpen wat er aan de hand is. Ineens een ander gevoel. Ja, de deur! Op de tast grijp ik de klink en gooi de deur open. Mijn hart slaat over.